Inge, 22 juni 2010
Estland , Tartu 15°

Ik ben er weer! Olen tagasi!

Dag lieve mensen!

Het leek me wel weer eens tijd worden voor een teken van leven vanuit Tartu, en aangezien we vanavond Estland uitreizen voor het grote avontuur dat ons staat te wachten, is hét moment nu daar.

Dat ik nu pas schrijf betekent niet dat ik jullie vergeten ben. In tegendeel, ik ben meteen toen ik hier aankwam in Tartu, een bericht aan jullie gaan schrijven. Ik heb hem alleen nooit eerder aan jullie verstuurd. Om jullie een idee te geven van mijn dagen nadat ik uit Nederland vertrokken ben, hier het oude weblog-stukje dat ik nooit geplaatst heb:
--
Het gevoel dat ik had toen ik gisteren voor het eerst weer Ests hoorde, toen ik Tartu binnenreed en de eerste stap in mijn nieuwe appartementje zette, tja, wat moet ik daar nu over zeggen… Dit is waarschijnlijk het gevoel dat ze ‘thuiskomen’ noemen.

Mijn vertrek uit Nederland op 4 april was dubbel. Weken voor mijn vertrek was ik begonnen met afscheid nemen. Zoveel lieve mensen heb ik gesproken, zoveel lieve mensen die met mij meeleefde, dat ik me er meer en meer van bewust werd wat ik achterliet. Maar ik verlangde tegelijkertijd naar wat me te wachten stond: de onzekerheid, het avontuur, de uitdagingen van in het buitenland wonen. Toen ik op 4 april in het vliegtuig stapte en tot en met het moment van opstijgen uitgezwaaid werd door Paul, Stefan, Mark, Leonie, Paul, Johan en Marij was er even dat gevoel van onzekerheid; kijk eens wat je achterlaat. Maar toen ik uit het vliegtuig stapte in Pisa en Jeroen als een verrassing op het vliegveld stond te wachten, wist ik dat het goed zou komen. Meer dan ooit is dit een avontuur dat Jeroen en ik samen aangaan, ongeacht de fysieke afstand die we steeds moeten overbruggen.

Mijn 2,5 week (die uiteindelijk bijna 3 zijn geworden vanwege de aswolk) in Italië waren weer heerlijk. Jeroen en ik moesten allebei hard werken, maar we hebben genoten van de kleine momenten die we samen hadden. Drie dagen voordat ik jarig was, kreeg ik van Jeroen een brief waarop stond pre-verjaardag-opdracht. In die brief stond dat ik een tas moest inpakken en dan een rijtje spullen erachter, en dat ik vroeg naar bed moest en de rest van het weekend Jeroen’s aanwijzingen moest volgen. De volgende ochtend vroeg ging de wekker en om half 8 zaten we in de trein. Ik had geen idee waar naartoe. Uiteindelijk kwamen we aan in een klein plaatsje waar we op een boot gingen. Nog steeds had ik geen idee (mijn topografie kennis van Italië is niet zo goed).. En toen waren we ineens op Elba! We hebben er echt genoten; gewandeld, de ‘hoofdstad’ Porte Ferraio bezocht, aan het strand gezeten, gefietst. Het was een heel speciale en mooie verjaardag!
--
Inmiddels ben ik alweer 2 maanden in Tartu. Jeroen is nu 3 weken hier. Heerlijk om weer even samen een huisje te hebben. Ook met mijn onderzoek – waarvoor ik hier uiteindelijk ben – gaat het naar wens. Ik ben begonnen met heel intensief Ests leren: lezen, schrijven, praten, presenteren en grammatica. Eind mei heb ik die cursussen afgerond en daarna ben ik het archief ingedoken. Omdat mijn onderzoek onder andere betrekking heeft op het belang van georganiseerde herinneringsbijeenkomsten, ben ik me gaan verdiepen in de herdenking van de Esten die in 1941 en 1949 gedeporteerd zijn naar Siberië door Stalin. Deze historische gebeurtenis wordt herdacht op 14 juni, de dag waarop de eerste massadeportaties plaatsgevonden hebben. Naast het bestuderen van de herdenking in oude kranten, was ik natuurlijk op 14 juni ter plaatse om te observeren én te ervaren wat er gebeurde tijdens de herdenking. Het was heel indrukwekkend. Ik nam zelf ook deel, want ik mocht met een grote Estse vlag in de processie lopen en naast het monument staan met een vlag tijdens de toespraken van Esten die zelf gedeporteerd zijn geworden maar het overleefd hebben. Voor de tweede keer in 1,5 maand heeft mijn foto de krant bereikt (eerste keer was tijdens het observeren op 9 mei, de dag dat de Russen in Estland het einde van de Tweede Wereldoorlog herdenken)! Hier kunnen jullie het artikel bekijken: http://www.epl.ee/artikkel/578584. Ik sta met mijn felgroene jas tussen die mensen die de vlaggen vasthouden.

Verder heb ik veel mensen die ik al kende in Estland opgezocht en ook nieuwe mensen ontmoet. Zo logeerde ik vorige week 3 dagen bij een Estse familie waar ik nog nooit eerder was geweest. Dat was een mooie ervaring. Zij wonen echt in de middle-of-nowhere. De dichtstbijzijnde buren wonen op 5 km afstand, de dichtstbijzijnde bushalte is 17 km van hun huis. Ze hebben een groot stuk land met bos en ze planten hun eigen eten. Ze hebben me beloofd dat als ik volgende keer kom, we samen paddenstoelen en bessen gaan zoeken in het bos. Ik kijk er al naar uit! Die bezoekjes zijn ook een hele goede taaloefening. Bij die familie heb ik drie dagen alleen maar Ests gesproken, en ook met vrienden waarmee ik voorheen Engels sprak, spreek ik nu Ests. Of althans, dat probeer ik. Ik zeg gewoon alleen wat ik kan zeggen, en over té moeilijke onderwerpen spreken we gewoon niet.

Ik moet gaan stoppen, onze tassen moeten nog ingepakt worden. Vanavond om 22:45 uur vertrekt onze bus vanuit Tartu naar Sint Petersburg. Na 2 dagen daar zullen we met een nachttrein naar Moskou reizen, een opwarming voor de dagen die gaan volgen. Na 3 dagen Moskou stappen we namelijk in de Transsiberië express, die ons in 3 dagen naar Irkutsk zal brengen. Na Irkutsk en het Baikalmeer, reizen we verder naar Ulanbaator in Mongolië. Daar zullen we ook een natuurpark bezoeken en in tenten slapen. Het eindpunt van onze trein is Peking, maar wij hebben dan nog niet ons doel bereikt: Shanghai. Daar gaan we Tommy opzoeken, die daar nu studeert. Op 16 juli vliegen we weer terug naar Estland. Met weer een onvergetelijke ervaring rijker.

Jullie ook een mooie zomer gewenst en als we terug zijn, zullen we onze foto’s met jullie delen!

Inge

Inge in Estland bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl